کبری جان شرمنده...
شکسپیر گفته این جمله رو!
امروز لیدی تنهایی رفت به پاتق همیشگیش همونجایی که هر وقت دلش میگیره میره...یه عالمه بلند بلند آواز خوند واسه خودشو خدا...اونقد خوند وخوندوخوند تادیگه صداش در نیومد ولی از رو نرفت بازم خوند ...هوا داشت تاریک میشد و اگه ترس از سگای ولگرد و معتادای کارتن خواب نبود بازم میموند ومیخوند.اینکه چی میخوند مهم نبود اینکه چطوری میخوند هم مهم نبود اصلا حالا که فکرشو میکنم هیچیش مهم نبود ...فقط نتیجه اش مهم بود...نتیجه ایی که حال و روز لیدی رو متحول میکنه.لیدی بازم تصمیم کبری گرفت..شبش اومد به تصمیمش فکر کنه یادش اومد از این تصمیما زیاد گرفته و زیاد هم زده زیرش.آبروی کبری رو هم برده با این تصمیماش. کلی خجالت کشید از دست خودش و ارادش!!بعدش یادش اومد یه وبلاگ داره که میتونه اونجا بنویسه تا همیشه یادش بمونه...بعد دوباره تر!یادش اومد یه جایی خونده مینویسیم که زودتر فراموش کنیم!لیدی دوس داشت تصمیمشو فراموش کنه اما ناخواسته ها!!واسه همین اومد و نوشتش تا شاید فردا صبح که بیدار شد یادش نباشه...اما شماها دعا کنید یادش نره
پ ن۱ :ازاین ور و اونور وبلاگستان خونده بودم شاپینگ درمانی موثره رو افسردگی ها!باور نمیکردم تا تجربه اش کردم..افاقه میکنه داداش بدجوووور
پ ۲:پیرو پست قبل ویولنم رو دادم تعمیر و قول دادن درست بشه ...آیکون نیش بازو اینا!
پ ن۳:یعنی یه بار آرزو به دلم موند بیام پست بزارم وساعت از دو نصفه شب نگذشته باشه...
پ ن۴:عاشق خودم میشم وقتی هنوز مثل بچگی در لیوان بستنی رو لیس میزنم اونم تو جمع فرهیخته ی (تو بخون سوسول و ایش ایشــــی )دوستای مامان خانوم!
پ ن۵:پست میزارم و ازا.ن و دوستان نمینویسم همچین یه جوریمه !! مور مور میشه تنم...
اسمم عسله.